04 06 08 - part 2

Trouwens, dames en heren. Hij gaat mee op vakantie! Ik vind het zo ontzettend gaaf, nog een aantal dingetjes regelen en dan is het helemaal rond. Ik kijk er al helemaal naar uit. Nog meer redenen om de laatste weekjes af te tellen. Ik ga nu snel weer weg, want hij kan hier elk moment komen ;-)

04 06 08

Je suis comme je suis

Zo begin ik mijn blog vandaag. Ik zag iemand lopen met het t-shirt en ik vond de tekst ontzettend gaaf, heb 'm wel eens in het engels gezien, in het nederlands zelfs, maar nog nooit in het frans! Het klopt, je bent wie je bent. Ik vind dat je tevreden moet zijn met wie je bent. Dat je jezelf niet zo naar beneden moet halen en jezelf moet accepteren. Ik zit in een echte meidenklas (Het bestaat uit 26 meiden en 3 jongens) en het gaat de hele dag van: "ik ben lelijk, ik ben dik, ik heb lelijke kleren, jij bent pas mooi, jij hebt een geweldig figuur!" etc etc. Ik word er eerlijk gezegd echt misselijk van. Alsof ze de hele tijd willen horen: "ach meid, jij bent helemaal niet lelijk! je bent een van de mooiste wezens die ik ooit op aarde heb zien lopen!" "ach meid, je bent helemaal niet dik. je bent veel dunner dan ik ben!" en ga zo maar door. Op deze manier kun je je toch niet beter gaan voelen? Het zijn een soort verplichtingen die de mensen zeggen, omdat diegeen er gewoon om vroeg. Iedereen heeft wel dingen waar hij of zij niet tevreden mee is, maar dat kan een ander weer erg mooi vinden. Er zijn zóveel mensen en géén mens is perfect. Daarom heb ik respect voor de jongen (Ja jóngen, geen meisje) die het t-shirt droeg.

Ik tel nu de weken af naar de vakantie. Ik heb het gehad met school en ik kan niet wachten om volgend jaar de havo af te sluiten om vervolgens met journalistiek te beginnen. Ik kijk er al helemaal naar uit.. Lekker studeren, mn eigen gangetje en ergens in verdiepen. Meer gerespecteerd worden. Ik hoop dat het anders gaat worden dan de middelbare school, waar de leerkrachten je nog aankijken alsof je een kleuter bent van 3. Ik weet dat het hard werken is op de hogeschool, maar ja, je moet er wel wat voor over hebben. Vriendin van mij zegt dan altijd: Ach joh, je bent jong en je wilt wat. Geweldig, ze lijkt wel op mn moeder als ze dat zegt, haha! Maar toch heeft ze gelijk. Dat is ook één van de redenen waarom ik niet met mn economieleraar kan opschieten. Hij vindt dat we op deze leeftijd ons niet moeten bezighouden met het uitgaansleven, maar ons eerst moeten verdiepen in onze studie. Volgens mij heeft die vent nooit plezier gemaakt in zn jeugd en had ie geen sociaal leven. Man, wat is die vent saai. Je moet toch genieten? Hoe vaak hoor ik wel niet van mensen: "Oh dearne, was ik nog maar 16.. Je moet er echt van genieten hoor!" Met Genieten bedoelen ze toch; lol maken, met vrienden leuke dingen doen, stappen etc etc en niet met je neus in de boeken zitten en geen-sociaal-leven hebben? Maargoed. Met die economieleerkracht heb ik al verscheidene keren flinke discussies gehad, maar altijd kwam het er bij hem op neer, dat ik ongelijk had en dat ik 'mijn brutale grote mond' maar eens moest houden (Hij kan er niet tegen als mensen hem tegenspreken en al helemaal niet als blijkt dat ze ook nog eens gelijk hebben.. Ohja, en de leeftijd van 15, 16, 17 jaar hebben) Hem zal ik straks ook het minst missen, haha!

Nog maar 5 weken...

02 06 08

Aller aller allereerst, bedankt voor die lieve reacties! Geeft mij een goed gevoel, dat mensen weten en snappen hoe ik mij voel. Nou, het werken ging wel goed. Ofja, ik heb mijn werk verstaan, zoals mijn moeder het zegt. Maar het was ontzettend druk! Heb het de hele avond gewoon goed bijgehouden, netjes alles opgeruimd en alles, en toen kwam de laatste vracht: De smerige spullen van de koks, de laatste borden en het smerige grij uit het café. Ik was verloren, geloof me. Ik kon wel neervallen, zóvéél afwas. Ik ging naar huis met een vreselijk naar gevoel in mijn handen en pijn in mn voeten. Maar ondanks alles, ging het wel goed. Ik stond met een andere kok in de keuken en hij behandelt de mensen ontzettend leuk. Ik ben zijn teramisu- prinsesje en mag van hem van alles klaarmaken als ik klaar ben met de afwas. Een keertje afwisseling mag ook wel, zegt ie dan.

Maar verder gaat het goed. Ben vandaag voor niets naar school gefietst, omdat al mijn lessen uitvielen (En de school geen seintje had gegeven) Ik moet overigens een uur fietsen voordat ik op school ben. Onderweg werd ik gebeld door een geweldige meid uit mn klas en ze vertelde me dat alles niet doorging. Uiteindelijk hebben we elkaar opgewacht (Zij was al op de terugweg) en zijn we met z'n tweetjes naar het terras geweest. Heerlijk, met dit weer!

En ik heb mn vriend uitgenodigd of hij mee gaat op vakantie. In het begin kon hij helemaal niet en nu kan hij waarschijnlijk één weekje met ons mee (Want daarna heeft hij kermis) Kan begrijpen dat hij dat niet wil missen, maargoed, twee weekjes naar Ootenrijk is natuurlijk ook wel erg leuk!
Mn vriend komt uit een ontzettend net gezin. Ze zijn behoorlijk katholiek, niet heel erg, maar wel meer dan wij zijn (Wij zijn mensen die met speciale dagen/ gelegenheden naar de kerk gaan, en zij gaan als het mogelijk is, iedere zondag) Zijn ouders hebben liever dat hij met kerst, pasen ed thuisblijft, ik mag dan best wel uitgaan. School is erg belangrijk voor hem, hij besteedt daar dan ook ontzettend veel tijd aan. Is wel goed, maar zijn tijd daaraan is heul erg veul! Er zijn nog wel meer dingen die anders zijn, maar om het even kort samen te vatten: Zij zijn wat netter dan wij zijn. Het is wel grappig, we hadden laatst feest van mijn oom. Bij ons is een familiefeestje meestal een bandje dat komt optreden, zaaltje afgehuurd, bar is open, gezelligheid en veel dansen. Bij mn vriend is het meer dat je in een jurk moet komen, in pak voor de jongens, bij binnenkomst champagne en wat klassieke muziek op de achtergrond. Mn vriend heeft het erg naar zn zin gehad, hij had zoiets nog niet meergemaakt. Het lijkt wel alsof hij bij mij een beetje de knop omzet en zich gewoon lekker laat gaan, zichzelf meer kan zijn. Hij zegt ook vaak dat hij het fijn vindt bij mij te zijn, dat hij zich goed op z'n gemak voelt. Ik vind het fijn voor hem, en voor mezelf, dat hij zich op zijn gemak voelt. Kan het heel goed met hem vinden en hebben het erg leuk samen!
Daarom zal ik het jammer vinden als hij niet meer zou kunnen gaan op vakantie.. Maargoed, dat is nog even afwachten he. We zullen zien!

01 06 08

Ik tel de uren nu af. Starend naar de klok, is het al vijf uur? Echt, is niet normaal meer.. Dat ik zenuwachtig ben om te werken! Dat hoort toch niet zo te zijn? Nou, bij mij is het dus wel het geval. Elke keer zenuwachtig om te werken, of is het puur omdat ik dan geen zin heb? Ik weet het niet.. Maar de zenuwen gieren nu weer door mijn lijf. Af en toe heb ik een beetje een benauwd gevoel als ik sta te werken. Het is wel gezellig, maar mn baas doet af en toe zo vaag. Ik krijg geen vat op hem. In die tijd dat ik er werk, heb ik een beetje angst voor hem gekregen. Bang om fouten te maken en hem in de weg te lopen.
Ik werk in de keuken, in de afwas wel te verstaan. Het is best wel leuk werk om te doen, je bent de hele tijd bezig en je hoeft je niet te vervelen. Is er geen afwas, kun je wel schoonmaken. Het is allemaal geen probleem. Mijn probleem is wel dat er weinig ruimte is in de keuken en mijn schoongewassen spul kan ik dan moeilijk kwijt. Maar als ik de hele tijd mijn spul op moet ruimen, moet ik achter de kok (mijn baas) langs, en dat vindt hij wel eens vervelend.. Op drukke dagen is het ook naar, dan staan alle schappen binnen vijf seconden vol en moet je het eerst weer sorteren en ordenen om vervolgens weer aan de slag te gaan. Want ja, dat doet de bediening ook niet als het druk is, zij zijn al druk genoeg.
Er heerst een beetje een bedrukte sfeer, al kan ik het wel goed vinden met de rest van het personeel. Een leuke groep mensen bij elkaar! En meestal zijn de spanningen vooraf nergens voor nodig, want als je eenmaal aan het werk bent, gaat het prima en zit je ook zo weer in de auto terug naar huis..

Verder gaat het erg goed. Ik ben weer helemaal blij met de nieuwe kleding die ik gisteren heb gekocht, 'opheffingsuitverkoop'. Ja, waar een vrouw wel niet een goed humeur van kan krijgen! Het geeft gewoon een lekker gevoel er weer leuk uit te zien, iets nieuws te kunnen laten zien, reacties te krijgen van "Goh, heb je een nieuwe rok? Wat zie je er toch leuk uit vandaag!"
Maar het nare voorgevoel dat ik altijd voor het werken heb, overschaduwt mijn blije- ik heb nieuwe kleding- gevoel. Ik heb mezelf voorgenomen, om na dit baantje, niet meer te gaan werken in de horeca. Te veel stress, terwijl ik juist meer van het rustige, relax- take it easy-, achtige ben. Misschien heb ik ook wel een trauma aan mijn vorige baantje gehouden. Ik heb hiervoor ook gewerkt in de keuken, in de afwas. Dat restaurant liep overigens ook nog niet eens zo heel erg goed.. Maar er was zelfs stress als er vier mensen kwamen eten! VIER MENSEN! Kom op zeg. Bij dat restaurant had ik het gevoel dat er de hele tijd over mijn schouder mee werd gekeken en op de vingers werd getikt als ik iets niet goed deed. Maar zij deed het niet met letterlijke slagen, maar meer met pijnlijke woorden. Ik heb het daar een half jaar uitgehouden, totdat ik van een collega hoorde dat ik voor afwas slet was uitgemaakt. Dat was de druppel die de emmer deed overlopen: Ik nam ontslag. Mijn bazin natuurlijk poeslief, dat ik naar haar toe moest komen om er over te praten, dat het allemaal niet nodig was geweest als ik mijn hart maar had uitgestort etc. Hoe kan ik nou het gevoel hebben gehad dat ik mijn hart goed bij haar kon uitstorten als ze alleen maar negatieve dingen over mij te melden had? Het hoefde van mij niet meer, de maat was vol en heb haar gezegd waar het op stond. Een paar weken later kon ik beginnen bij het andere restaurant, dat mn beste vriendin voor mij geregeld had.
Maar door die ervaring bij dat 'nare' restaurant, ben ik bang geworden om rechtgezet te worden. Ik was sowieso onzeker en dat werd door mijn toenmalige bazin verergerd. Nu ben ik nog steeds bang om fouten te maken in de keuken, het gaat gewoon niet weg.  

31 05 08

Vind de inspiratie maar eens om weer eens een weblog te beginnen. Ik heb de inspiratie gevonden, maar nu ben ik op zoek naar inspiratie voor een goede openingslog. Inspiratie is nog zoek, m'n hersens kraken, maar er komt niets zinnigs uit. Waarom ben ik dan een weblog begonnen? Ik heb hiervoor ontzettend veel weblogjes gehad, maar na een tijdje had ik er geen zin meer in. Ik was ook wel bang dat toch iemand achter mijn weblog zou komen en vervolgens al mijn gevoel zou lezen en dat weerhield me er van veel dingen te schrijven. Ook had ik geen zin meer, druk met school en dat soort dingen. Wil niet zeggen dat ik komende tijd niet druk ben met school, maar ik ga toch proberen weer een weblogje bij te houden.

Ik zal me toch maar eventjes een klein beetje voorstellen. Ik ben 16, doe een havo opleiding en ben van plan om na de havo, een journalistieke opleiding te volgen. Ik ben veel bezig met schrijven, ontwerpen en tekenen. Doe nu ook niet voor niets een CM opleiding. (Cultuurmaatschappij, wat inhoudt dat je veel bezig bent met talen, kunst en muziek)

Zal dit beter bijhouden dan mn vorige weblogs, maar moet nu helaas stoppen. Het eten moet worden klaargemaakt en ik ben de pineut vanavond, haha!